غزلی برای پردیسیها :

ای فلک چند زبیــداد تو بینــــــــم آزار

من خود آزرده دلم با دل خویشم بگذار

چند ما را زجفای تو دود اشک به روی

ما به روی تو نیاریم تو خود شرم بدار

 

                                                   وحشی بافقی

 

در خاکـدان دهــــر دلی شادمان کجاســـــــت؟

یک دل که ایمن است زغم در جهان کجاست؟

در گیـرودار فتنه دوران بســــــــــــــــــوختیم

داری خبـر بگوی که دارالامان کجاســـــــت؟

/ 1 نظر / 12 بازدید
parandehe abi

چه غم گر اشک حسرت ساخت ویران خانه ما را که عشق آباد سازد عاقبت ویرانه ما را [گل]